Omroep MAX

Ik heb het over het onzalige idee van Talpa om in de nieuwe Big Brother-serie een hoogzwangere vrouw mee te laten doen die tijdens een van uitzendingen zal bevallen. Daarbij is de vrouw niet alleen omgeven door verloskundigen en misschien ook wel door de verwekker van de baby, maar gluren er ook vermoedelijk miljoenen kijkers mee.

Het laat zich raden uit welke koker dit dwaze idee is ontstaan: natuurlijk, Endemol, het productiebedrijf waaraan John de Mol bij de verkoop zoveel geld heeft overgehouden, dat hij nu, ongehinderd door moraalridders, welk programma dan ook kan laten maken en uitzenden.

Ik pleit niet voor ingrijpen door de overheid – zo dat al wettelijke mogelijk zou zijn – maar ik vraag me wel af waar de grens ligt bij de jacht op spectaculaire kijkcijfers met real-life-shows als Big Brother. Krijgen we bij de volgende serie wellicht een publieke zelfdoding voorgeschoteld? Of mogen we over de schouder meekijken van een arts hoe euthanasie bij een stervende terminale patiënt in zijn werk gaat?

Toegegeven, het aan veel landen verkochte programma was na zijn geboorte een geweldig succes met vier miljoen kijkers. Maar toen het ‘nieuwe’, baanbrekende eraf was, waren er in Nederland minder dan een miljoen voyeurs over. Dat verklaart waarom Endemol het kijkcijferkanon met de extreme knaller van een bevalling heeft geladen. En zo, langs de weg van de bloederige verlostang en de inknipschaar, de aandacht weer wil trekken.

Ik geloof er niets van dat wansmaak het uiteindelijk wint van echt amusement. Want wat ziet u nu liever: de succesvolle comedy van de KRO ‘Toen was geluk heel gewoon’ of Patty Brard die in haar ontlasting staat te roeren.

Alleen al om die zotte ontwikkeling bij de ‘commerciëlen’ zou het kabinet moeten afzien van het voornemen de Publieke Omroep vanaf 2008 te verbieden amusementsprogramma’s te maken. Juist nu is door de Publieke Omroep geproduceerd vermaak nodig als tegenhanger van al dat platte, vulgaire vertier op de commerciële zenders.

Jan Slagter (Voorzitter Omroep MAX)
juli 2005