Samenwerking De Volkskrant geslaagd?
Uit een goede samenwerking groeit vaak iets moois. Met die gedachte in het achterhoofd vond ik het goed dat De Volkskrant betrokken zou worden bij de samenstelling van het televisieprogramma ‘Het Nationale Zorgspreekuur’, dat MAX drie weken geleden uitzond op Nederland 1.
Het was een doorslaand succes, want bijna een miljoen kijkers lieten zich over de nieuwe ziektekostenverzekering goed voorlichten. Maar was ook de samenwerking met De Volkskrant geslaagd? De dagen voorafgaand aan de uitzending begon ik me steeds meer te ergeren aan de manier waarop De Volkskrant het programma naar zich toetrok. Ik kon de radio in mijn auto niet aanzetten of er trok wel weer een reclamespotje voorbij waarin de krant zich doelbewust op de voorgrond plaatste: ‘De Volkskrant dit weekend op Nederland 1’, klonk het dan. In plaats van de samenwerking met MAX te benadrukken, deed de krant alsof MAX slechts het doorgeefluik van het tv-programma was.
De feiten lagen anders. ‘Het Nationale Zorgspreekuur’ werd weliswaar door VPTV – een samenwerkingsverband tussen producent Palazzina TV Producties en De Volkskrant – gemaakt, maar MAX was de bedenker en de opdrachtgever. Bovendien droeg het ministerie van Volksgezondheid fors bij aan de productiekosten. Zonder die financiële steun was er geen programma geweest. De productiekosten voor een dergelijk programma zijn zo hoog dat een (nog) kleine omroep als MAX die vele tienduizenden euro’s niet alleen kan ophoesten. Ik was het ministerie dan ook erg dankbaar dat zij haar medewerking wilde geven om u wat meer wegwijs te maken in de jungle van ziektekostenverzekeringen, premies en zorgtoeslagen waarmee we de komende de maanden allemaal te maken krijgen.
Ik begrijp dat de noodlijdende kranten, waarbij de abonnees met bosjes tegelijk weglopen, alles uit de kast halen om bestaande lezers aan zich te binden en nieuwe met veel tromgeroffel binnen te halen, maar speel bij een samenwerkingsverband dan wel fair play. Nu deed De Volkskrant voorkomen alsof zij met VPTV een volwaardige productiemaatschappij beheert en daarmee al een speler zou zijn binnen de Publieke Omroep. Zonder zendtijd wel te verstaan, ‘maar daar hebben we MAX voor’, moet er zijn gefluisterd in de kamer van hoofdredacteur Pieter Broertjes aan de Amsterdamse Wibautstraat.
De werkelijkheid is dat MAX vier weken geleden aan Palazzina – de producent van MAX & Catharine – de opdracht verstrekte ‘Het Nationale Zorgspreekuur’ te maken. Onze samenwerking met Palazzina is prima, vandaar. Van Palazzina kwam het verzoek of De Volkskrant aan het programma mocht meewerken.
Ik schoot meteen in een lachstuip, want het was uitgesproken De Volkskrant die er geen genoeg van kreeg MAX in haar kolommen te ridiculiseren. Met een van azijn druipende pen riep Volkskrant-redactrice Wilma de Rek mij destijds in een open brief op om van de oprichting van MAX af te zien en smeekte zij op vileine wijze mijn vrouw daarin te bemiddelen.
Maar ik ben er de man niet naar om uit rancune te handelen en gaf mijn zegen aan een toch wel heel bijzondere samenwerking.
Wat De Volkskrant daaronder verstond werd mij tijdens de live-uitzending in het West Indisch Huis in Amsterdam andermaal duidelijk. Apetrots zaten Broertjes en zijn entourage met hun neuzen op de monitor gedrukt. Even dacht ik in hem John de Mol te ontwaren bij de première van Talpa. Met de directeur voorlichting van het ministerie van Volksgezondheid probeerde ik nog langs al die ruggen van zelfbenoemde televisiemakers een glimp van de uitzending op te vangen.
Terwijl presentatrice Henny Stoel zich van haar beste kant liet zien, dacht ik plotseling aan de televisierecensie in De Volkskrant van de volgende dag. Zou tv-criticaster Wim de Jong misschien zijn baas hekelen omdat Broertjes de fel beleden onafhankelijkheid van de krant te grabbel had gegooid door met staatssteun een televisieprogramma te (laten) maken? Met geen woord repte De Jong hierover. Kennelijk wilde hij de napret van zijn hoofdredacteur op de vroege maandagmorgen niet vergallen. Maar het kostte hem geen enkele moeite om in een van zijn tv-columns Catherine Keyl en Willeke Alberti neer te sabelen als ‘veenlijken’.
Ach, het zij zo. Ik ga een volgende keer op zoek naar een landelijk dagblad waarmee MAX op basis van wederzijds respect wel kan samenwerken.
Jan Slagter (Voorzitter Omroep MAX)
november 2005