Omroep MAX

Vrienden van Vroeger

Bent u ook zo benieuwd hoe het met een oude bekende gaat?!

In de rubriek Vrienden van Vroeger helpen wij u zoeken naar een oude vriend, een speciale oude jeugdliefde, die leuke buren van vroeger of andere oude bekende die u uit het oog verloren bent.

Geef u op en wie weet wordt u herenigd! 

Martine van Os en Sybrand Niessen

Jan Slagter (directeur MAX): "Ik ben blij dat we twee goede presentatoren voor dit belangrijke programma hebben kunnen vinden. Sybrand Niessen trekt met ons vakantieprogramma 'Groeten van MAX' gemiddeld 1,3 miljoen kijkers.

Martine van Os werkt al een aantal jaren bij MAX en presenteerde voor tv Appeltje voor de Dorst en Wekker-Wakker! op Radio 5. "Ik heb er alle vertrouwen in dat zij samen van het programma een groot succes zullen maken", aldus Jan Slagter.

Achter de schermen bij Tijd voor MAX

Désirée Verheij, auteur van het boek De Succesvolle Secretaresse, was op 15 april 2010 te gast in Tijd voor MAX. Haar ervaring als gast bij Tijd voor MAX heeft zij beschreven. Haar verhaal geeft een indruk van hoe het is gast te zijn bij Tijd voor MAX en hoe het achter de schermen gaat.  
 
Verhaal Désirée Verheij:

“Na een door wegopbrekingen zenuwslopende tour door Hilversum, worden Leen (mijn man) en ik zeer hartelijk ontvangen bij Omroep MAX. We worden direct meegevoerd de studio in naar een lounge, waarachter zich de visagieruimte bevindt. Daar worden mijn gezicht, en van de zenuwen inmiddels knalrode decolleté, voorzien van een laag pancake waar Viola Holt U tegen zou zeggen, maar waardoor ik er wel lekker strak uitzie. Daarna word ik begeleid naar de kleedkamer waar een aardige dame de vragen van het interview met mij doorneemt, terwijl Leen het in de haast vergeten exemplaar van mijn boek uit de auto haalt. Terug in de lounge komt er een jongeman op mij af, stelt zich voor en begint aan mijn kleding te frunniken, want er moet geluidsversterking op mij worden aangebracht. Gek toch, op kantoor wordt voortdurend geroepen dat als ik nog meer geluid maak, ik verplicht ben een Hinderwetvergunning aan te vragen.
 
Het is inmiddels vijf voor half zes. Leen neemt plaats in het publiek en ik zit ergens achter het decor op een stoel. Niezen, snuiten, krabben en aanverwante bewegingen aan het gezicht moeten, vanwege het niet mogen beschadigen van de make-up, zoveel mogelijk worden vermeden. Mijn neus, die volloopt met traanvocht, omdat ik natuurlijk uitgerekend op dat moment een vuiltje achter mijn lens krijg, haal ik manmoedig op. Ik krijg vooraf instructies waar ik moet staan, wanneer ik naar voren moet lopen en een stickertje aan de tafelrand geeft aan waar ik aan tafel moet plaatsnemen.
 
De show begint. Introductie; eerst wordt het programma geopend met onderwerpen uit de kranten. Ondertussen word ik geroepen om klaar te gaan staan en tijdens de afsluiting van het voorgaande onderwerp loop ik op het juiste teken zo elegant als ik kan naar voren. Bijna op mijn tenen, om maar zo min mogelijk geluid te maken, loop ik naar voren om vervolgens met een oorverdovende ‘schráááááp’ de stoel van de tafel te schuiven om plaats te kunnen nemen.
 
Wanhopig probeer ik de door de floormanager gegeven instructies op te diepen uit de spelonken van mijn door zenuwen verstijfde hersenerwt en dan moet het gesprek nog beginnen. Voor mijn gevoel heb ik net liggen lebberen aan een ouwe krant, want speeksel is opeens opvallend afwezig. En ik heb, om het blaaswater tijdens het gesprek niet tot aan de lippen te hebben staan, dat glaasje water vastberaden afgeslagen.
 
Het gesprek gaat van start, ik denk dat ik... nee, ik denk helemaal niets. De camera's en het publiek om mij heen lossen op in het niets en volledig op de automatische piloot beantwoord ik de vragen. De antwoorden die ik geef zijn voor mijn gevoel onvolledig en slaan nergens op. Drieënhalve minuut later voel ik mezelf naar de houten stoel buiten het bereik van de camera lopen waar ik vóór de uitzending met kloppend hart en knikkende knietjes heb zitten wachten.
 
Dan komt de fotograaf, die voor de uitzending in het zachte licht van de studio, heel aardige foto's van me heeft gemaakt. “Je was heel relaxed”, zegt hij, “vond je ook niet?” “Zeker...”, antwoord ik zonder enige gêne. In werkelijkheid ben ik zo gespannen dat ik zonder enige moeite een houten stok tussen de billen in tweeën had kunnen breken.
 
Na de mevrouw die haar aangrijpende verhaal doet als dochter van een NSB’er, volgt Tonny Eyk. We krijgen een terugblik op onze jeugd: Klassewerk, waarin menig kind zijn of haar muzikale talenten heeft mogen etaleren. Steevast door Tonny beloond met 'nooit lager dan een 7'. Hij introduceert Jorryt, die dertien jaar oud is en als een jonge virtuoos een lied van Jamie Cullum zingt en speelt op de piano. Moest ik toch even een traantje wegpinken. Zo jong en dan al zoveel talent!
 
En dan is het allemaal afgelopen. De studio wordt ontruimd, apparatuur wordt afgevoerd en voornamelijk de aanwezige fans van Jorryt blijven nog een beetje kletsen. De mevrouw van de make-up komt naar me toe of ik een doekje wil om het er allemaal weer af te halen. Eraf halen?! Ben je nou helemaal?! Ik zie er nu zó goed uit, dus lekker laten zitten die hap. Ik dacht nog: “Eén doekje? Wat dacht je van een stuk of tien?!” Ze hebben er bij de vuilstort in ieder geval de handen vol aan. Leen en ik hebben daarna nog even geanimeerd staan praten met de redacteur.

De hele show loopt van begin tot eind op rolletjes. Voor de entourage, alle mensen die zich met zo'n show bezighouden, heb ik niets dan lof. Ze lopen zich werkelijk het vuur uit de sloffen voor de gasten. En allemaal even vriendelijk. Chapeau!”